gratis kennismakingsgesprek

“Een gratis kennismakingsgesprek?! Dat mag je niet doen!”

Doorgaans hoor ik twee soorten tegenargumenten:
“Time is money! Je mag niet voor niets werken. Mensen gaan er van profiteren om je gewoon één keertje in te schakelen en daarna niet meer. Of ze gaan nog meer gratis van je verwachten.”
En: “Mensen die hun diensten gratis aanbieden, worden niet naar waarde geschat. Je gaat geen cliënten aantrekken op die manier, omdat ze ‘t niet vertrouwen. ‘t Is gratis dus zal het wel op niets trekken, denken ze dan.”

Het zijn goedbedoelde adviezen* en er schuilt ongetwijfeld waarheid in. Met betrekking tot de tweede groep argumenten heb ik in mijn vorige job inderdaad al meermaals mogen ervaren dat het commitment van deelnemers/teams vaak erg laag ligt in ‘gratis’ (lees: gesubsidieerde) ondersteuningstrajecten.

Het gaat hier echter niet over een volledig traject maar enkel over een kennismakingsgesprek, een vraagverheldering, een moment om aan te voelen of er een eerste match is waar we op verder kunnen bouwen. Mijn keuze om dit gratis aan te bieden is heel bewust en waardegebonden. Ik doe dat dus niet zomaar om mensen te ‘lokken’.

Waarom dan wel?

Als het gaat over teamcoaching of cocreatietrajecten met scholen of ondernemingen zijn de tegenargumenten vaak snel van de tafel. Een verkennend gesprek, waarna een voorstel tot traject en een offerte wordt opgemaakt en de potentiële klant/cliënt beslist. Dat klinkt bekend. In veel sectoren is het niet meer dan normaal dat de klant verschillende aanbieders om een offerte vraagt. Al die aanbieders werken dus de eerste paar uren gratis in de hoop de opdracht binnen te rijven. Niemand die daar gek over doet. We hebben toch allemaal het recht om een geïnformeerde keuze te kunnen maken?

Als het echter gaat over mijn aanbod voor particulieren, zoals individuele coachings en Creative Labs, dan ligt dat gratis kennismakingsgesprek blijkbaar moeilijker. In mijn hoofd is dat nochtans even evident als hierboven.

Als we de vergelijking maken met bijvoorbeeld je huis verbouwen, dan gunnen we onszelf (of gunt het economisch systeem ons) – financieel gezien – meer vrijheid in de keuze van wie ons dak komt leggen of onze keuken komt plaatsen, dan in de keuze van wie ons mag ondersteunen in onze persoonlijke ontwikkeling. Een match tussen coachee (=degene die gecoacht wordt) en coach is minstens van even groot belang als die tussen klant en keukenmarchand, of niet? Waarom is het dan zo gek dat je de kans zou krijgen om enkele coaches of hulpverleners te ontmoeten vooraleer je beslist met wie je verder op pad wil?**

En ook…

De drempel om persoonlijke ondersteuning in te schakelen, ligt voor veel mensen al hoog genoeg. Sessies worden veelal niet terugbetaald en op termijn kan de prijs van een traject behoorlijk oplopen.
Ik hoef natuurlijk niet wakker te liggen van de financiële situatie van anderen – ik bied ook geen kortingen aan op het verdere verloop van de ondersteuning – maar ik wil wèl dat mensen bewust kiezen voor een traject met mij (en niet terugkomen omdat ze toch al een keertje geweest zijn en ze anders weer ergens anders opnieuw moeten kennismaken én betalen) en dat die keuze ook te allen tijde onderwerp van gesprek kan blijven.

Ik streef dus vanaf het begin naar dat eigenaarschap door de coachee of cliënt. Hij/zij kiest na de kennismaking of er een traject met mij komt. Ik vind dat engagement ook heel belangrijk om mee aan de slag te kunnen. Cru gesteld: zonder commitment van de coachee, geloof ik niet in coaching en gebiedt mijn gevoel voor professionaliteit mij om gepast door te verwijzen.

Voila!

Ik doe het dus toch. En hopelijk nog heel lang!

*Aan mijn goedbedoelende adviseurs: blijf me jullie feedback ajb wel geven. Ik neem alles in overweging, maar weet dat ik soms gewoon te hard overtuigd ben van mijn eigen principes 😉

**Aan alle zelfstandige coaches die heel erg hard werken, met veel liefde en passie maar zonder overschot op het einde van de maand: ik wil niemand tegen de schenen stampen door te suggereren dat alle coaches een gratis kennismaking zouden moeten aanbieden. Ik ben misschien wel een tikje naïef en te principieel. Maar denk gewoon even met me mee over dat principe. Zou het (de visie op) ons vak niet alleen maar ten goede komen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *